หลังจากกลับจากนครศรีธรรมราช เราก็มาต่อที่งานแต่งพี่ปู  งานนี้พลาดไม่ได้เลยทีเดียวเพราะสาวๆที่ทำงานเตรียมพร้อมกัน

เต็มที่ กว่าจะไปถึงงานรถติดบรรลัย นึกว่าจะสายแต่ก็ไปเจอ ฝน นุช เปิ้ล ป่านพอดี  เข้าไปในงานแบบชิลล์ๆ พวกพี่ก็มากันแล้วเราก็ไปเปิดโต๊ะใหม่  หลังจากนั้น พี่ผึ้ง พี่อ้อ พี่ตาล ก็ตามมา น้องแนน พี่ต้อง ก็มานั่งด้วย โต๊ะนี้เขาสงวนให้เด็กๆเท่านั้น ส่วนลูกพี่คงศักดิ์ พี่เล็ก ก็วิ่งกันกระจายงาน

 

สุดยอดของงานคงหนีไม่พ้น นักร้องน้องcoyote ใส่เสื้อผ้าได้หนักใจคนดูมาก  ทำเอาพี่ตาล พี่ต้องเขินไปเลยทีเดียว กระโปรงกับเสื้อน้องนักร้องรวมกันคงยาวไม่เกินหนึ่งไม้บรรทัด ยังไม่พอยังมีโชว์เปลี่ยนเสื้อผ้าข้างเวทีอีกต่างหาก แจ๋วจริงๆ น้องนักร้องมีสามคน ได้แก่ น้องเสือดาว น้องซิกแพค และน้องโปรงขาว ออกมาแต่ละคนร้องเพลงหน้าตายมากๆ เต็นก็แบบว่าโดนครูบังคับมายังงั้นละ  หลังจากที่เราไปถามหาเพลงโต๋ แต่น้องแกดันจัดแขกกิตติมศักดิ์มาร้องเพลงค่าน้ำนมซะงั้น ช่วงหลังๆน้องเสือดาว กะน้องโปรงขาวแปลงร่างเป็น โฟร์มด  ค่อยสนุกขึ้นมาหน่อย เข้าใจว่าที่ผ่านๆมาน้องแกก็คงเก็บกดเหมือนกัน

 

 จะว่าไปถ้าไม่พูดถึงเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะคิดได้ว่า งานนี้เราไปดูcoyoteซะงั้น เข้าเรื่องหน่อย พอไปถึงหน้างาน  

 เจอเจ้าบ่าวเจ้าสาว พี่เดียวพี่ปู  พี่ปูสวยมากๆ ถ่ายรูปหน้างานกล้องเจ้ากรรมดันเจ๊งซะงั้น แล้วในงานทนทนถ่ายไป

 ก็ใช้ได้ แล้วก็เจ๊งอีก พี่ตากล้องถ่ายให้ก็ไม่ถูกใจ ซึ้งเลยว่า กล้องเราเราต้องถ่ายเอง มีแต่ตัวเราเองเท่านั้นที่เข้า

 ใจกล้องของเราที่สุด ในงานก็ต้องมีเจ้าภาพผู้ใหญ่ไปพูดนิดหน่อย แล้วก็ร้องไชโยใช่ป่ะ งานนี้พี่ปูให้พี่วิศิษฏ์ขึ้น

 ไป  เข้าใจว่าพี่แกเพิ่งรู้ตัวเลยมีอาการเขินๆ แต่ไอ้วงดนตรีเจ้ากรรม ตอนที่พี่วิกำลังเดิน ดันเล่นเพลง หมีแพนด้า 

 คลอประกอบะงั้น ทำเอาลูกน้องอย่างเราขำไม่หยุด เลยไม่รู้ว่าพี่วิพูดอะไรมั้ง หลังจากนั้นก็กิน กิน กิน ถ่าย

 รูป ดูนักร้อง นินทานักร้อง ดูแฟนพี่แอน เรื่อยเปื่อย แต่ที่แน่ๆไม่ได้ส่องเพื่อนเจ้าบ่าวเลย ช่วงท้ายๆงานพี่พรก็มา

 เพราะว่าวันนี้มีหลายงาน ได้เวลาสมควรแยกย้ายกันกลับ เราก็โชคดีพี่ตาล พี่อ้อมาส่งทั้งๆที่ไม่ใช่ทางผ่าน ต้อง

 ขอบคุณมา ณ โอกาสนี้ เข้าใจว่าที่พี่หลายคนกลับดึกเพราะติดใจน้องนักร้อง(อิอิอิ) เดี๋ยวบอกพี่ปูว่างานปีใหม่ให้

 จองน้องcoyote ไว้เลยดีกว่า    

 

 

หลังจากที่เตรียมจองตั๋วเครื่องบินมานานหลายเดือนก็ได้ฤกษ์ไปงานมลกันเสียที 

วันเสาร์ ตื่นเช้ากว่าไปทำงาน ลากสังขารไปขึ้นเครื่องบินที่ดอนเมือง  ก่อนเครื่องจะลงที่นครศรีธรรมราช ได้เห็นเขาหลวงที่ร่ำลือประทับใจมากมาย 

เจ้าสาวมารับถึงสนามบิน แวะไปบ้าน ไหว้พ่อแม่มล ไหว้พ่อแม่เจ้าบ่าว

แล้วเข้าบังกะโลติดทะเล มลแยกไปสอบ เพราะกำลังเรียนป.โทบริหารการศึกษาอยู่ เป็นสายที่ตรงกับกิจการบ้านเจ้าบ่าวร้อยเปอร์เซนต์

 

พวกเราก็แยกไปกินข้าวที่ท่าศาลาซีฟู้ด อาหารทะเลแบบใต้ๆ อร่อยสุดขีด

แกงเหลืองปลาสำลีแถมแมลงวัน แต่ทางร้านก็เปลี่ยนถ้วยใหม่มาให้ นั่งรถไป คีรีวง เป็นหมู่บ้านชื่อดังด้านการมัดย้อมผ้าสีธรรมชาติ (ไม่ตรงเป้าหมายซะเท่าไร) เปลี่ยนไปน้ำตก (จริงแล้วเราอยากไปน้ำตกกรุงชิง แต่ต้องเดินเข้าไปสี่กม.) ลงเอยที่น้ำตกอ้ายเขียว เดินไปถ่ายรูปกันไป เพลินมากมาก เสร็จแล้วก็แวะมารับปีย์ ไปวัดพระธาตุต่อ แดดดีมากๆ ขนาดเย็นแล้ว พอไปถึงเขาปิดแล้วเลยไม่ได้เข้าไปไหว้พระธาตุด้านใน แต่ได้กินมังคุดเสียบไม้ อร่อยดี ไปฆ่าเวลาที่ ตลาด โรบินสัน ระหว่างทางก็กินไปเรื่อย  ทั้งมังคุด ลองกอง ไก่ป๊อบ มะม่วงน้ำปลาหวาน ทุเรียน มั่วมากมาก

 

ได้เวลาพอควรก็กลับไปตั้งหลักกินที่บ้านมลต่อ ปูหนึ่งถาด นทีช่วยแกะให้เพื่อนๆได้แกะต่ออย่างง่ายๆ กินไป คุยเรื่องชาวบ้านไป แล้วก็วนมาคุยเรื่องชาวบ้านอีก หลังจากนั้นก็ไปรับ เอ็ม วิท  รวมตัวกันขนาดนี้ ไม่มีพลาด นั่งdrink drank drunk คุยชีวิตรักกัน(ช่วงนี้ขอข้ามไม่เล่ารายละเอียด เออ...คุณขวัญใจ ขอโทษด้วยทีแกโดนกล่าวขวัญมากมาย ...อ่อนโยน   แต่ไม่ดูแล...)  สักตีสามก็แยกไปนอนเพราะวันอาทิตย์ ต้องไปปฏิบัติหน้าที่เพื่อนเจ้าสาว

 

 

 

วันอาทิตย์ งานแต่ง นอนยังไม่ทันอิ่มตื่นมาอาบน้ำแต่งตัว ออกเดินทางไปบ้านเจ้าสาว มียกขันหมาก เลี้ยงพระ รดน้ำสังข์ สองช่วงแรกไม่ต้องทำอะไรนอกจากนั่งกินเนียนๆไป ถึงช่วงรดน้ำสังข์ เราต้องทำหน้าที่ตักน้ำใส่สังข์ ประสานงานกับปีย์ ที่จะส่งสังข์ให้แขก เนื่องจากไม่ได้เตี๊ยมมาก่อน ปรากฏว่าสังข์รั่ว สงสัยความรักบ่าวสาวท่วมท้น แขกที่มางานก็ล้นหลาม

 

พองานเช้าเสร็จ ก็ไปแวะตลาดในเมืองซื้อขนมลา กินไอติม กินไก่ปิ้ง หมูปิ้ง ปิ้งกันจนคนขายงง หลังจากนั้นก็ไปส่งเรากะวิทกะเอ็มที่สนามบินเพราะต้องกลับก่อน เพื่อนๆที่เหลือก็ไปงานตอนเย็น

 

ขอบคุณ มล ปั้น (เจ้าสาว-เจ้าบ่าว) เมล เก๋ โบ เก่ง ฟู ปีย์ เอ็ม วิท แบงค์ ที่มาร่วมสร้างความอบอุ่นด้วยกัน แอบเสียดายที่ไม่ได้ไปงานตอนเย็น ทั้งที่มลก็ช่วยจัดโต๊ะให้อยู่ในตำแหน่งเลิศสุดๆ

ว้า.....อดส่องเพื่อนเจ้าบ่าวเลย แต่เราก็ไปส่องอย่างอื่นที่อีกงาน....อิอิ

 

 
Online Videos by Veoh.com 

เมื่อวานเปิดรายการคุณหยุ่นทิ้งเอาไว้ มีเรื่องเกี่ยวกับสตรีในrwanda ก็เลยนึกขึ้นได้ว่า เคยดูหนังที่เกี่ยวกับประเทศ rwandaอยู่เรื่อง ซึ่งก็คือ hotel rwanda  เรื่องนี้สร้างจากเรื่องจริงในช่วงที่มีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในrwanda เรื่องย่อๆก็อ่านได้จาก plot outline ทีเอามาแปะจาก www.imdb.com ตามข้างล่างนี้

 

Ten years ago some of the worst atrocities in the history of mankind took place in the country of Rwanda--and in an era of high-speed communication and round the clock news, the events went almost unnoticed by the rest of the world. In only three months, one million people were brutally murdered. In the face of these unspeakable actions, inspired by his love for his family, an ordinary man summons extraordinary courage to save the lives of over a thousand helpless refugees, by granting them shelter in the hotel he manages.

 

จำได้ว่า ชวนเจ้เหม้ยไปดูที่โรงหนัง hoyts broadway เพราะมันเป็นช่วงโปรโมชัน กะว่าไม่ค่อยมีคน แต่เข้าไปเจอคนนั่งกันเพียบ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยดูหนังที่เปลื้องน้ำตาขนาดนี้มาก่อน ร้องไห้ไปสี่ห้ารอบ ทั้งที่ส่วนใหญ่เวลาดูหนังแล้วร้องไห้จะเป็นเพราะหนังมันโดนต่อมส่วนตัวอะไรซักอย่าง  แต่เรื่องหนังกระตุกต่อมส่วนรวมตลอด  มันมีตอนที่พระเอกไปซื้อของใช้เอาใส่รถกลับโรงแรม แล้วรถต้องวิ่งบนถนนที่มีแต่ศพเกลื่อนไปหมด แต่พี่พระเอกของเรา บอกกับคนที่มาด้วยว่าไม่ต้องไปเล่าให้คนในโรงแรมฟัง อืม ไม่อยากจะเชื่อว่า

คนเราสามารถฆ่าคนเป็นล้านได้เพียงเพราะว่า เขาไม่ใช่พวกเดียวกับเรา 

 

ทำให้คิดไปถึงร่างรัฐธรรมนูญ อย่างที่ว่าเอาเข้าจริงไม่ว่า จะเป็นร่างไหน เขียนมาดีเลิศยังไง ถึงเวลาใช้กลับขึ้นอยู่กับคนใช้มากกว่าว่าจะเลือกแง่มุมไหนขึ้นมาใช้เพื่อให้เกิดประโยชน์กับตัวเอง ไม่รู้ว่าส่วนที่แดงแดงเพราะอะไร ส่วนที่เขียวก็เช่นกัน แต่ยังไงเราก็รู้เหตุผลที่เราเลือกสีเขียว (มันเกี่ยวกะหนังตรงไหน)

     

ตอนนี้hotel rwandaสามารถหาซื้อได้ตามกะบะวีซีดีห้าสิบเก้าบาททั่วประเทศไทย

ถ้าอยากอ่านวิจารณ์หนังเรื่องนี้แบบจริงจัง ให้ตามไปที่  http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=aorta&month=03-2005&date=15&group=1&gblog=5

สุดท้าย เชื่อหรือไม่ว่า ตอนนี้ประเทศอย่างrwanda กลายเป็นประเทศที่มีสัดส่วนสส.หญิงมากเป็นอันดับสองของโลก รองจากสวีเดน

 

วันนี้ได้เพลงใหม่ของ แสตมป์ seventh scene มา เลยยืมชื่อมาใช้ซะหน่อย ฟังแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ 

....คนที่คอยอยู่ ดูแลระยะไกล นานแค่ไหนก็ยังเป็นห่วงคุณเหมือนเดิม...

 

เราคงไม่รู้ว่า เราจะรักคนที่เรารักได้นาน แค่ไหน

เราคงไม่รู้ว่า คนที่เรารักเขาจะอยู่กับเราได้นาน แค่ไหน

เราคงไม่รู้ว่า เวลาที่เรามีอยู่ จริงๆแล้ว เรามีอยู่เท่าไร

 

แต่อย่างน้อยๆ เราก็พอรู้ได้ว่า ใครคือคนที่เรารัก และ ใครคือคนที่รักเรา 

รวมไปถึง เราก็คงรู้ว่า เราจะส่งต่อความรู้สึกดีๆ หรือดูแลเขา เมื่อไร อย่างไร

 

วันนี้ เราบอกคุณขวัญใจแล้ว ว่าคิดถึงมันมากๆ 

แค่นี้...........ก็ดีจะแย่แล้ว

 

thx stamp, two pix from http://www.loveisloveis.com/webboard/viewtopic.php?t=5006

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันเข้าพรรษาของทุกปี มีงานแห่เทียนที่โคราช แห่ผ่านหน้าบ้านทุกปี ไม่ต้องไปไกลก็มีของดีมาให้ดู 

 

มาแล้วววว เทียนมาแล้ววว

 

 

มีนางฟ้า

 

 

มียักษ์

 

 

มีอัปสรา

 

 

ยาย ก็ มา เหมือน กัน

นับถือแรงศรัทธาของยายๆทั้งหลายมากๆ

 

 

 

ขบวนยังไม่ทันหมด คณะทำบุญหลับกันหมดแล้ว

 

เข้าพรรษาปีหน้า ใครสนใจไปดูเทียนติดต่อได้ จะจองที่นั่งไว้ให้

เมื่ออาทิตย์ก่อน เบนซ์ชวนไปงานของ true ที่จัดที่พารากอน

เบนซ์แน่วแน่ไปหาพี่แชมป์ ส่วนเราแน่แน่วไปดูพี่ตู่

ได้ดูพี่ตู่สมใจนึกจริงๆ เพราะดูอย่างเดียว ไม่ได้ทัก 

ขนมที่เตรียมไปก็ไม่ได้ให้ รูปก็ไม่ได้ถ่าย เพราะมัวแต่เขินพี่ตู่...ซะงั้น

 

ได้เจอเพื่อนที่tu เปลี่ยนไปมาก ถึงมากที่สุดอีกที (คือเราจำไม่ได้)

กลายเป็นเรื่องที่คาใจไปหลายวัน

แล้วก็เหมือนจะคิดได้ว่า จริงๆแล้ว อะไรๆรอบตัวเรามันก็เปลี่ยนไปหมด

ยกเว้น ตัวเราเอง ที่ยังเหมือนเดิม อยู่ในโลกเดิมๆที่ยังมีแต่คนเดิมๆ 

  คนเราจะเปลี่ยนไปหรือเหมือนเดิม สำคัญที่ใจเราต้องการยังไง...มากกว่า    

 

หลายอาทิตย์ก่อนอ่านคอลัมภ์หนูดีใน post today

หนูดีเล่าว่า มีหลายคนตั้งคำถามกับเขาว่า ควรจะใช้ชีวิตยังไงดี

หนูดี เลยให้คิดแบบ begin with the end คือคิดว่าเรากำลังจะตาย

แล้วมองย้อนกลับมา แล้วลองคิดดูว่า อะไรคือสิ่งที่เราอยากทำ

ใครคือคนที่เราอยากอยู่ด้วย คำตอบที่ได้ ก็พอจะช่วยตอบคำถามที่ตั้งได

หลับตา แล้วลองคิดแบบหนูดี คิด คิด คิด คำตอบอยู่ตรงนี้...อยู่แค่นี้เอง

 

 

 

 

ฉันเคยตั้งความหวังมากมาย ว่าจะใช้ชีวิตในแบบที่ฉันอยากได้ (และอยากจะไปให้ถึง)

ดีที่สุดและสบายที่สุด สูงที่สุด คือชีวิตที่ฉันนั้นคำนึง (โอ)

 

*แต่เมื่อฉันนั้นเจอเธอ ความคิดของฉันก็เปลี่ยนไป

**แค่เพียงเท่านี้ แค่เรามีกันและกัน จับมือและมองตา ก็เหมือนได้ใกล้สวรรค์

    แค่มีเธออยู่เคียงข้างฉันด้วยกัน ขอเพียงแค่เท่านั้น ฉันก็ไม่ต้องการอะไรเลย