วันพฤหัสบดีที่19 มิถุนายน เลิกงาน จริงแล้วพรุ่งนี้ชั้นเราจัดงานสัมนา เขาเลยเกณฑ์พวกพี่ผึ้งนุชฝนเปิ้ลไปช่วยจัดเอกสาร (ทั้งที่พวกสาวๆจะไปดูรักสามเศร้ากัน) เรากะพี่ปูได้ทีเลยออกมาก่อน ตอนนั้นก็แอบคิดนะว่าจะอยู่ต่อดีหรือเปล่า แต่พอดีพ่อก็ติดธุระมาช้า เลยคิดว่าไปกินไอติมที่central world ดีกว่า แก้ตัวเมื่อวานนี้

เดินไปเรื่อยๆขำขำ ไปชั้นหกกะจะเข้าbaskin robbins อยู่แล้วเชียว แต่ดันเห็นผู้หญิงสามสี่คนวิ่งถือกล้องมา เหมือนตามใคร เฮ้ยเดินไปดูดีกว่า ขำขำ  เดินไปก็เห็นคนมุงๆอยู่หน้าร้านราเมนโอ เอ้ย เงานั้นมัน เจี๋ย นี่นา เฮ้ย ใช่ป่ะเนี้ย เฮ้ย มีคนเดินผ่านมาพูดว่าเจี๋ยหลุน เฮ้ย เดินผ่าน ไปร้านมูจิ ซะงั้น คิดไม่ออก โทรหาเบนซ์ก่อน

เบนซ์รับบอกเบนซ์ด้วยเสียงเรียบๆว่า ..เบนซ์เราเจอเจี๋ย... เบนซ์คิดว่ามุข บอกว่าเจอจริงกินราเมนอยู่ทำไง ก็เลยเนียนคุยไปรออยู่แถวๆหน้าร้าน เดินไปถามน้องนักศึกษาว่าใครเหรอ ใช่เจี๋ยป่ะ น้องคอนเฟิร์ม เลยไปยึดเสายืนรอ เจี๋ยออกมาเข้าห้องน้ำ เฮ้ย...เจี๋ย จะร้องไห้อะ เบนซ์บอกโอ๋เล็ก...กรี๊ดดดดด

พอเจี๋ยเดินออกจากห้องน้ำ ก็มองมาที่เรา เราก็ยิ้มๆ มันก็มอง  แล้วเข้าร้านไป  เจี๋ยมองไรวะ อ้อ สงสัยมองไอ้ที่ห้อยโทรศัพท์ เสร็จเจี๋ยไปกินข้าว เราก็เลยโทรไปบอกคิว คิวไม่รับรู้ เลยบอกไอ้แคร์ก็ได้ ไอ้แคร์บอกว่า ให้บอกเฮียโจด้วยว่ามันก็อยากเจอ โอได้เลยน้องแคร์ เสร็จคุยกะเบนซ์ต่อ เพราะทำอะไรไม่ถูก ไปซื้อไอติมมายืนกิน เลือกscoopใหญ่ๆจะได้เหมือนคนมีอะไรทำ รอไปคุยไปกินไป คิดกันไปว่าจะพูดอะไรดี ร้องเพลงอีก เอาเข้าไป แบตจะหมด ขอวางหูก่อน

ในที่สุดเจี๋ยก็อิ่มราเมน เดินออกมา เลี้ยวไปทางเซน เราก็เออ เห็นคนตามเยอะพอควร เจี๋ยมันเป็นแม่เป็ด แล้วแฟนๆเป็นลูกเป็ดเดินเป็นขบวน มีเจี๋ยกะเพื่อนหรือผู้จัดการมากันสี่ห้าคน เราก็เออ ยืนตรงนี้ดีละ มือเราก็ส่งsmsเป็นพัลวัน   แล้วทันใด้นั้นนนนนนนน...........เจี๋ยมันเลี้ยวกลับมาทางที่เรายืนอยู่ เดินผ่านหน้าเรา เราก็เลยยกมือทักมัน มันก็ยกมือทักเรา สุดยอดดดดดดดด แบบว่าเจี๋ยเดินผ่าน ทักเจี๋ย เจี๋ยทักตอบ  ยิ้มให้เจี๋ย เจี๋ยยิ้มให้เรา เจี๋ยไป เราหายใจไม่ออก เดินมั่วไปมั่วมา หายใจไม่ออก จะเป็นลม

คิดได้โทรไปบอกxดีกว่า มันไม่รับ ช่างหัวมัน เดินไปอิเซตัน มันโทรกลับ บอกมันว่า กูเจอผู้ชายที่กูรักที่สุดในโลกแล้ววววววว มันงง เจย์โชอะมึง เจย์โช รู้จักป่ะ คุยไปเดินมั่วไป ดันไปเจอเจี๋ยกำลังเข้าลิฟท์อีก จะบ้าตายยยยยยยยยยยยยย แบตหมด สายหลุด ช่างมัน  ตอนนี้ในหัวเหลือแต่เจี๋ย

งานนี้ไม่ได้ถ่ายรูปเจี๋ยมานะ เพราะรู้สึกว่าเขามากินข้าวอะ ไม่ได้มาให้เราถ่ายรูป แล้วเวลาพะวงถ่ายรูปทีไรไม่ได้อะไรซะอย่าง รูปที่ได้ไม่ดี แถมไม่ได้ตั้งใจมองเจี๋ยอีก ก็เลยใช้ใจเก็บภาพเจี่ยแทน 555+　

เจี๋ย ตัวไม่สูงเท่าไรแฮะ ใส่เสื้อสีดำ กางเกงยีนส์ รองเท้าบาสขาวมาก ไม่ผอมไม่อ้วนกำลังดี หน้าใสกิ๊ก ขาวโคตรๆๆๆ แล้วก็ยิ้มที่มุมปากเล็กๆ สุดยอดดดดดดดดดดดดดด (เอาเข้าจริงนึกนานมากว่าเจี๋ยแต่งตัวยังไง...สงสัยมัวแต่ตื่นเต้น) 

Do u believe in destiny?　ประโยคทองของพี่แชมป์มาวนเวียน เชื่อป่ะว่า เรารู้ตั้งแต่วันจันทร์ว่าเจี๋ยมาถ่ายโฆษณาที่กรุงเทพ เราก็เริ่มสร้างความเชื่อเล็กๆว่าเราจะได้เจอมัน ทั้งๆที่เราไม่รู้หรอกว่ามันไปไหนอะไรยังไง แต่เราก็ค่อยๆสะสมความเชื่อทีละนิด ทั้งๆที่วันนี้สาวๆที่ทำงานไปดูรักสามเศร้า เราก็ไม่ไปเพราะเมื่อวานไปดูกังฟูแพนด้ามาแล้ว ถ้าทั่วไปรู้สึกผิดก็จะไปช่วยเขาจัดเอกสารแต่ขี้เกียจ ถ้าปกติก็นั่งรถกลับบ้านกะพ่อไปแล้ว แต่พ่อติดกินเลี้ยงกะที่ทำงาน เป็นเพราะไม่ได้ไปcentral worldนานแล้วก็คิดถึงกะจะไปดูนิทรรศการรูปภาพ แถมอยากกินไอติมมากๆเลยไปbaskin robbins　ถ้าเข้าไปกินไอติมก็จบ แต่ดันไปเจอกลุ่มแฟนเพลงที่ถือกล้องตามเจี๋ย เคยคิดป่ะว่าในโลกเรามีคนหกพันห้าร้อยล้าน(ใช่ป่ะวะ) โอกาสที่คนสองคนจะเดินสวนกันเป็นเท่าไร  นั่นดิ มันเป็นเท่าไรกันเนี้ย  ถ้าลุงเต่าบอกว่า there are no accidents．เราเชื่อนะ เราจะบอกว่า I do, I believe in destiny.