pongta's profile~~ ChoU PonG ThE YaO ~~PhotosBlogLists Tools Help

Blog


    May 31

    ทัวร์กรุงเทพ เหนื่อย...แต่คุ้ม

    เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ได้อยู่กรุงเทพ วันนี้ก็เลยออกทัวร์กรุงเทพซะ เริ่มออกจากบ้านตอนเก้าโมงกว่าๆ มุ่งหน้าสู่พารากอน สมทบกับ ป๋วย นุก x เอาตังค์ไปแลกกะกล้องใหม่ เย้ๆๆๆๆๆได้มาแล้วกล้องใหม่ นุกบอกว่า วิดฝากมาบอกอีกทีว่า คิดถึงเรา (ฮิ้ววววววววววว) คนพร้อม ตังค์พร้อม ออกเดินทางสู่โลกใต้ทะเลที่ siam ocean world ตื่นตาตื่นใจกะสัตว์ทะเลแปลกประหลาด การให้อาหารนาก อุโมงค์ปลาฉลาม แมงกระพรุน กินป๊อปคอร์นกะเป็ปซี่ ดู4D โดนน้ำพ่นเข้าเต็มหน้า สมแล้วที่เป็น4Dจริงๆ 

     
    ได้เวลาสมควร บ่ายโมงครึ่งนิดหน่อย ออกเดินทางไปแถวเสาชิงข้าง กินข้าวหมูแดง พร้อมกับคณะสมทบอย่างวิด แอมป์ ปีย์ มด เมื่อท้องอิ่มก็ออกเดินไปวัดมหรรณพารามเพื่อ เยี่ยมพระนัท นั่งสนทนากันสงบเสงี่ยมเรียบร้อย  พระลุกที กระเจิงกันที สุดท้ายแป้งตามมาสมทบอีกคน พอได้เวลาพระต้องไปทำวัด เลยถ่ายรูปหมู (ตึ่งโป๊ะ) รูปหมู่กันเล็กน้อย
     
    ประมาณสี่โมง เคลื่อนย้ายไปสิงที่นมมนต์ เรากะนุกแยกไปสำเพ็งไปซื้อของให้่แม่ เพื่อนๆก็อัพเดตข่าวรอกันไป น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ฟังข่าวสารบ้านเมืองกะเขา พอซักเกือบห้าโมง หมู่คณะไปร่วมเวียนเทียนที่วัดสุทัศน์ โอ้.....ไม่น่าเชื่อว่าจะพากันเข้าวัดเข้าวา สาธุ...สาธุ ส่วนเราอาจจะเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปีของเราที่ได้เวียนเทียน หลังจากนั้นก็แยกย้ายกัน มดกะแฟน เรากะแอมป์กลับก่อน ที่เหลือแยกไปต่อแถวๆปิ่นเกล้า
     
    ประมาณเกือบทุ่ม เราก็โดยสารรถใต้ดินมาถึงcentral ลาดพร้าว มองหาเบนซ์ มองไปเจอรอยยิ้มจากชายแว่น วิ้ววววววววววววววววววววววว ยังอยู่แฮะ พี่ตู่ยังอยู่ ดีจริงที่ได้เจอ ยืนหอบสักแป๊บ พี่ตู่จะกลับละ เราเลยขอถ่ายรูปด้วย พี่ตู่ก็ใจดี จัดให้ ได้ใจกันไป  เฮอะ เฮอะ เฮอะ
     
    เหนื่อยมากมากมาก แต่คุ้มมากมากมาก สุขใจมากมากมาก
     
    May 28

    รางวัลเชยชม:พี่ตู่

    เฮ้อ เฮ้อ หลังจากที่เกๆกังๆ ตามเบนซ์ไปดู ศิลปินthe strangersมาพอสมควร
    วางตัวเป็นกลางมาระยะหนึ่งบวกกับเก็บความประทับใจมาได้สักพัก
    ผลปรากฏว่า หนุ่มตัวดำเนียน ยิ้มบ้านๆ ก็ถูกตัดสินให้ได้รับรางวัลเชยชมจากเราไปซะแล้น
    ขอแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จักกับ (แต๊นแต๊นแต๊น...แตน) พี่ตู่ ภพธร สุนทรญาณกิจจจจจจจ
     
    พักนี้ รู้สึกไม่ค่อยดีเลย บางเรื่องก็ไม่เป็นไปอย่างที่คิด บางที่ก็ต้องกลับมานั่งทบทวนตัวเองให้มาก
    เมื่อวานก็ทะเลาะกะแม่ ร้องไห้ตาปูดเลย ทำไมอะไรอะไร มันก็ไม่ดีไปซะหมด
    เพราะงั้นช่วงนี้ที่เฮียโจวซาๆไป อาเหยาเม้งก็กระเด็นตกรอบplayoffsไปแล้น
    ก็หวังว่า ยิ้มงามๆกะเพลงเพราะๆจากพี่ตู่จะพอช่วยเจริญใจได้บ้างเนอะ นิดๆหน่อยๆก็ยังดี
     

    May 24

    ลังเล


    เร็วๆนี้เพื่อน มล สายไหม จะแต่งงาน ดันเป็นวันเดียวกะพี่ปู พี่สนิทที่แบงค์ซะด้วย
    ทำเอาเกิดอาการลังเลขึ้นมาทันที ปกติเป็นคนไม่ค่อยชอบตัดสินใจอะไรอยู่แล้ว
    ยิ่งเป็นอย่างนี้ ยิ่งไม่อยากเลือกเข้าไปใหญ่
     
    เพราะเป็นคนทำอะไรตามที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น ไม่ค่อยสนใจใครเท่าไร
    แต่งานแต่งสองงานนี้ ความอยากมันก็ไม่เอียงไปข้างไหนซะด้วยสิ
     
    ถ้าไปงานมล แน่นอนว่าบรรยากาศได้ เพื่อนเพียบ (แต่ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะเกิดอาการชิ่งหรือเปล่า)
    เสียอย่างเดียว คือเรื่องเงิน (ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งคิดว่าเงินเป็นปัญหาใหญ่ก็วันนี้ละ เพราะใจมันไปห่วงเรื่องอื่นอยู่)
    ถ้าไปงานพี่ปู ประหยัด ประหยัด ประหยัด และที่ทำงานไปกันเพียบ เมาท์แตกไปได้อีกนาน
    คิด......ไม่ตก  พอเป็นอย่างนี้ที่ไร ก็บอกตัวเองว่าช่างมัน เดี๋ยวค่อยคิด
    เอาเข้าจริง ถึงเวลามันก็ต้องเลือกอยู่ดี
     
    ตอนนี้กำลังชอบเพลงไม่เข็ดของ the strangers มากมาก ร้องได้ทุกๆห้านาที
    ทั้งที่รู้ว่าเจ็บ แต่ฉันกลับไม่เคยเข็ด  จะยอมให้เธอหลอก เพราะใจฉันบอก ว่าขาดเธอไม่ได้
    ทั้งที่รู้ว่าเจ็บ แต่ฉันกลับไม่เคยเข็ด จะยอมให้เธอหลอก เพราะใจฉันบอก ว่า ฉันตกหลุมรักเธออีกแล้ว
     ช่วยคลิ๊กไปฟังกันที่ http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=fluffyboy101&month=05-2007&date=12&group=27&gblog=436
     
    แต่....ขอเอารูปพี่ตู่ จากboard loveis มาประดับspaceแล้วกัน www.loveisloveis.com
     
     

     
     
    May 17

    เดินเล่น

    เมือวาน หลังจากที่ตื่นเต้นกะเรื่องแผ่นดินไหว
    หลังเลิกงาน เลยทดลองเดินจากที่ทำงานไปชิดลม
    เดินชิล ชิล คุยกะแม่ กะเหม้ย แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว
     
    คิดไปคิดมา เดินเล่นเนี้ย ถือว่าเป็นงานอดิเรกของเราเลยทีเดียว
    เดินจากบ้าน ข้ามhabour bridge ไปnorth sydney
    เดินจากสยามไปอนุสาวรีย์ชัย  เดินจากที่ทำงานไปสามย่าน
    เดินจากโรงแรมไปทำงานที่SFOT
    เดินจากบขส.เก่ากลับบ้าน
     
    ว่าแต่....ตอนนี้.....เรากำลังเดินไปที่ไหนกันแน่
     
    ps. เมื่อไรจะได้เดินไปดูวิวนี้ ด้วยตาตัวเองซะทีเนี้ย
     

    May 08

    อย่างอนเลยนะ....คิว

    ถึง คิวเอ
     
    เรื่องวันนั้นอะโจขอโทษ โจไม่ได้ตั้งใจจะรักเกมโง่ๆมากกว่าคิวนะ
    แต่ยิ่งเล่นยิ่งมันอะคิว แล้วไอ้ปุ่มที่คิวกดมันก็ทำให้ไอ้ด่านที่โจเล่นมาหายไปเลย
    คิวให้อภัยโจเถอะนะ โจขอโทษ
    โจรักคิวมากมากเลยนะ
    ถ้าไม่มีคิว โจก็ไม่ได้ดูเดกะเรนเจอร์ ไม่ได้ดูโงกุน นั่งทำตึกสไปเดอร์แมน
    ถ้าไม่มีโจ คิวก็จะไม่ได้กินโพลา ไม่ได้ไปเรียนกะครูก๋อย ไม่มีคนพาไปฉี่ตอนกลางคืน
    เพราะอย่างนั้นคิวเลิกงอนโจเถอะนะ นะ นะ
     
    รักคิวมากมาก
     
    โจโจ้
    May 03

    me myself and spiderman: ขอถอนหายใจใหญ่ๆซะที

    จริงแล้วไม่ได้ตั้งใจจะไปดูเรื่อง  me myself...ขอให้รักจงเจริญซักเท่าไร เพราะไม่ค่อยชอบชื่อท้ายของหนังเอาซะเลย
    สุดท้ายก็เปลี่ยนใจไปดูเพราะ เพื่อนสาวสองคน ที่อาจจะห่างเหินการดูหนังร่วมกันไปนาน
     
    หนังว่าด้วยเรื่องการหาคำตอบของกระเทยความจำเสื่อมคนหนึ่ง ว่าเขาเป็นอะไร และหรือ อิสระในการเลือกเป็น หรือรักใคร
    ....เราเป็นในสิ่งที่เราเป็น สิ่งที่เราอยากเป็น หรือสิ่งที่คนอื่นอยากให้เราเป็น....
    แต่สิ่งที่สำคัญเหนืออื่นใด ก็คือ ไม่ว่าเราจะเลือกเป็นอะไร เรามีอิสระในการเลือก
     
    หนังสามารถตอบคำถามที่ตั้งขึ้นมาได้ดี อืดไปนิด อนันดาเล่นได้อลังการมาก
    เสียแค่นิดเดียว บรรยากาศของหนังรักตกหล่นไป น่าเสียดาย ที่ตัวเอกไม่สามารถบอกคนดูได้ว่า เขารักกัน
     
    ส่วนspiderman เกี่ยวอะไรกะ me myself
    เป็นที่พอรู้กันว่า หนังเกือบทุกเรื่องที่ว่าด้วยฮีโร่สู้เพื่อมนุษยชาติในช่วง2-3ปีนี้ ต้องสอดแทรกความเป็นดราม่าไว้ด้วยพอประมาณ
    อย่างbatman begin เราก็จะได้เห็นกันจะจะว่า กว่าจะเป็นbatmanได้ ต้องฝ่าฟัน เจ็บตัวยังไงบ้าง
    สำหรับspiderman เดินทางมากถึงภาคสาม หนังตั้งคำถามถึงการเลือกเป็น (ดี/เลว , อภัย/ โกรธ , ความจริง/สิ่งที่เข้าใจ)
    ( ดูแล้วไม่ต่างจาก me myself เท่าไร ) สุดท้าย peter parker ก็สามารถบอกคนดูได้ว่า บางครั้งยอดมนุษย์ก็สับสนได้เหมือนกัน
     
    ตอนแรกตั้งใจจะเขียนใน section movie แต่คิดไปคิดมามันก็แปลกๆๆ ถ้าจะเอาไปใส่อย่างนั้น
    หลังจากที่ลัลล้า ไปได้ห้าวัน ความเซ็งมันกลับมาเยือนอีกแล้ว ดันทำเรื่องที่ทำงานไว้
    อย่างว่าเวลาที่มันรู้สึกแย่ๆ อะไรๆมันก็แย่ไปซะหมด อยากจะหดหัว หนีไปไหนไกลๆ
    นั่งเฉยๆ นอนเฉยๆ อยู่เฉยๆ แล้วก็ถอนหายใจหนึ่งเฮือก พร้อมกับบอกตัวเองว่า ไม่เป็นไร คราวหน้าก็ระวังๆหน่อย
    แต่เรื่องของเรื่อง มันทำไม่ได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรอก มันไม่ง่ายอย่างนั้นซะหน่อย .......L ช่วยยิ้มให้เราทีนึง
     
    ปล. เมื่อวานเป็นครั้งแรกที่ได้จับ(ว่าที่)กล้องใหม่ ตื่นเต้นมากมาก หนักเหมือนกันแฮะ