ขอโทษทีที่ทำให้เป็นห่วง  คิดว่าไงดี เอาเข้าจริงเราไม่ได้สนใจอะไรเรื่องเพื่อนเราจะชอบกันอะไรมากมายหรอก มานั่งคิดดีๆที่เราหงุดหงิดเนี้ย เป็นเพราะเราชอบเพื่อนเราเหรอ มันก็ไม่ใช่ (ถ้ามันใช่ มันยังน่าจะmake senseมากกว่าอีกจริงมั้ย) เราก็นั่งคิดมันคงเป็นเพราะเราเกลียดการที่คนใกล้ตัวเรามีแฟนต่างหาก เอาเข้าจริง เรากลัวว่าเขาจะไม่รักเราแล้วเพราะต้องไปรักคนอื่นต่างหาก(คิดเหมือนเด็กๆเนอะ แต่เราคิดอย่างนี้จริงๆ) อย่างเช่น เราก็เคยกลัวพี่สาวไม่รักเราเพราะพี่สาวมีแฟน (อ่านให้ดีเรากลัว ย้ำเรากลัว ไม่ได้บอกว่าพี่สาวไม่รักเรา) หรืออย่างตอนที่รู้ว่าฟูโกะหรือไอ้พอลมีแฟนเราก็รู้สึกเคว้งๆนะ เบนซ์กะพี่แชมป์หรือต่ายกะไอ้หนุ่มแผ่นดินใหญ่เราก็แอบอิจฉานะ ไอ้ความรู้สึกอย่างนี้คนธรรมดาก็เป็นกันได้ใช่มั้ยละ ไอ้ความกลัวว่าเขาจะรักเราไม่เท่าเดิมทำนองเนี้ย  แต่เอาเข้าจริงเราก็ทำอะไรไม่ได้ใช่มั้ย  จะไปห้ามเขาก็ใช่เรื่อง เราก็ต้องค่อยๆรับความจริงไป (เหมือนอย่างสมัครเป็นนายก รับไม่ได้หรอก แต่มันทำอะไรได้มั้ย ทำได้อย่างเดียวก็ต้องทำใจไป)

 

แต่เรื่องเพื่อนเรา คือว่าเรากะจะโทรไปหามัน เพราะเราเป็นห่วงมัน นึกว่ามันรู้สึกแย่ๆกับความรักของมัน (ตอนนั้นเราก็คิดอยู่นานเหมือนกันนะหลังจากอ่านspaceกะmultiplyมันเนี้ย กว่าจะตัดใจโทรไปได้) แต่เอาเข้าจริงพอโทรไป มันก็อยู่ด้วยกัน อ้าว งงดิ งง  มันก็ไม่ได้ทุกข์อะไรนี่นา เราก็เอองงไป กูเสือกคิดไปเอง เราก็พยายามเปลี่ยนเรื่องพูดอย่างลำบากเพราะมัวแต่งง แต่คราวนี้มันดันเซ้าซี้ถามเราว่า เรามีอะไรจะบอกมันหรือเปล่า ตรงนี้ต่างหากที่มันทำให้เรารู้สึกแย่   เหมือนกับว่า มึงถามกูทำไม ถามอยู่ได้ แล้วกูบอกมึงได้เหรอ บอกว่าเป็นห่วงมึง นึกว่ามึงแย่ แต่พอกูโทรมามึงหัวเราะร่าอยู่กะคนที่กูคิดว่าทำให้มึงทุกข์ กูบอกมึงอย่างนี้ได้เหรอ มึงจะเซ้าซี้ถามกูเพื่ออะไร  ความรู้สึกอย่างนี้ต่างหากที่ทำให้เราแย่ถึงมากที่สุด (มีใครดูrainbow songมั้ยเนี้ย เข้าใจที่นางเอกเตะพระเอกจนตัวงอเลยนะ คิดแล้วยังแค้นอยู่เลย)

 

แต่เราบอกใครไม่ได้ หันไปทางไหนก็ไม่ได้ แล้วยังต้องมาเจอ ประโยคห่วยๆที่เพื่อนที่ทำงานบอกมาอีก ถึงจะรู้ว่ามันพูดอย่างไม่ตั้งใจหรอกนะ ...ปองมันไม่คบเราหรอก... ไม่รู้จะว่าไง แต่มึงหุบปากไปเหอะ เมื่อวานไปเจอฟูโกะ ยังรู้สึกแย่เลย ไม่รู้จะบอกยังไง จะเริ่มตรงไหน  ไม่กล้าเล่าใคร เพราะคงไม่มีใครอินอะไรกะเรามากมาย ก็เรื่องมันโง่ๆ เหตุก็โง่ๆ  

 

แต่รู้มั้ย คนเราทำใจก็ต้องใช้เวลา ยิ่งเป็นเรื่องที่ตัวเองกลัว ตัวเองไม่ชอบมันก็ต้องใช้เวลา จะมาเรียกร้องอะไรกะเรานักหนา  เราไม่มีให้หรอก

 

ต้องขอโทษพี่สาวอีกที วันนี้โทรศัพท์เราแบตหมดจริงๆ แต่เราก็ดีใจนะ ดีใจที่พี่สาวรักเรา ดีใจที่พี่สาวส่งพระเจ้ามาช่วยเรา พอเปิดโทรศัพท์มาตกใจหมดเลย พระเจ้าให้โทรกลับ เสียงหล่อมากเลย พระเจ้าถามว่างอแงอะไร ตอบไม่ได้เลยอายเขา ไม่รู้จะบอกพระเจ้ายังไง พระเจ้าบอกว่าไม่งอแงก็กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้แล้ว รับทราบ

 

รักพี่สาวกะพระเจ้ามากๆ

น้องสาว

 

ปล.โทรกลับบ้านแม่แซวด้วย นี่...พี่สาวคงไม่ขายเรื่องพระเจ้าให้แม่ฟังหรอกนะ  

ปล. ให้เพลงนี้พี่สาว กะพระเจ้า วันนี้ยกให้เป็นพระเจ้าหนึ่งวันนะ คุณขวัญใจ กดplayด้วยอะ เผื่อมันไม่เล่น

 

 

  

 

วันแรก เย็นวันศุกร์ ออกจากที่ทำงานแบบว่าพลาดหวังในการจับฉลากเล็กน้อย แวะรับพี่ต่ายที่สยาม ไปรอพ่อที่รถไฟฟ้าหมอชิต ดีที่รถไม่ติดเลย ไปสนามบินขึ้นเครื่องไปกะทัวร์เหมือนเดิม เพราะมีหลานๆไปด้วย เคลื่อนไหวไม่สะดวกไปกะทัวร์ดีกว่า ไปกะasiana airlines เครื่อง a330-300 ไม่คุ้นเคยเท่าไร ไม่มีความรู้ในหัวเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ดีแปลกใหม่ดี

 

วันที่สอง ตื่นมาถึงสนามบินอินชอน ห่างจากโซลพอสมควร ฝ่าด่านต.ม.หฤโหดออกมาได้ เลือกเอาต.ม.ที่เป็นผู้ชายรู้สึกว่าจะดีกว่า พอออกจากสนามบินไปขึ้นรถแค่อ้าปาก ควันก็ออกเลย หนาวมากกก แวะกินข้าวเช้าเป็นราเม็ง แล้วก็ไปต่อที่ everland เป็นสวนสนุกสำหรับพนักงานซัมซุงมาก่อน แต่ตอนหลังก็เปิดให้คนทั่วไปเข้า มีทั้งส่วนที่เป็นเครื่องเล่น หวาดเสียว ครอบครัว เด็ก ซาฟารี (ต่อแถวทนหนาวประมาณชั่วโมงได้) ในซาฟารีให้นั่งรถวนดูประมาณสิบนาทีมีliger (lion + tiger)เสือ สิงโต ยีราฟ ม้าลาย ช้าง แล้วก็หมี  หมีมันทำตามที่คนขับรถสั่งได้ด้วย ฉลาดดี (แต่เราแอบคิดว่าจริงแล้วมันเป็นหมีใส่ถ่าน made in china แน่ๆเลย) แล้วก็ไปเล่นกระดานหิมะ ไถลลงมาจากเนินหิมะ ดีดีชอบชอบ คิวก็เล่นด้วย เสร็จก็ย้ายตัวเองมาเล่นของเล่นหวาดเสียวบ้าง คล้ายกะไวกิ้งแต่มันหมุนเป็นรอบตัวเองด้วย เด็กๆเคยเล่นมาแล้วที่goldcoast แล้วก็พาหลานไปเล่นของเด็ก เล่นได้แป๊บเดียวหมดเวลาละ ยังดูไม่ทั่วเลย ไปกะทัวร์ก็อย่างนี่ทำอะไรต้องตรงเวลานิดนึง เขาก็พาไปกินข้าว หมูย่างหมักซอส พุงแทบแตก แล้วก็นั่งรถต่อไปสกีรีสอร์ท เราไปนอนที่ฮุนไดซังวู ก็โอนะสำหรับเรา คือมันเป็นห้องโล่งต้องเอาที่นอนมาปูเอง พ่อเอาไอ้แคร์ไปแช่น้ำอุ่น สงสัยเพราะหนาวมากมันก็เลยจำศีล ไม่พูดไม่เล่นไม่เดิน แต่งอแงอย่างเดียวทั้งวัน พอมันได้อาบน้ำหน่อย ก็ดีขึ้น ออกไปกินข้าวเย็นเป็นกระหล่ำต้มหมูหม้อยักษ์ กลับมาเล่นปาหิมะกัน ดูไฮโซเชียว เล่นได้แป๊บเดียวหนาวต้องถอยทัพ กลับมาดูทีวีเกาหลีจนหลับไป

 

วันที่สาม  ตื่นมารับวันใหม่อย่างตื่นตาตื่นใจ เพราะข้างนอกมองออกไปโลกกลายเป็นสีขาวไปซะแล้ว สวยมากๆ กินข้าว แล้วก็เตรียมตัวเล่นสกี ใส่รองเท้ายังกะหุ่นไซบอร์ก เอารองเท้าติดกะกระดาน อย่างเท่ห์ ถ่ายรูปทำท่าพอเป็นพิธี ลองไสตัวเองดู เฮ้อๆๆๆ ยากเหมือนกันแฮะ ไสไปไสมาดันตกลงไปในหลุมลุกไม่ขึ้น แถมชนประตูบ้านเขาอีก ดีที่มีพ่อหนุ่มสุดหล่อมาช่วยอย่างทุลักทุเล  คราวนี้พอล้มที่ก็ไม่กลัวละ หลังจากนั้นพอเบรกไม่ได้ก็เอาก้นเบรก ล้มตลอด ไสไปไสมาได้เวลาอันสมควรก็เอาของไปคืนขึ้นรถ ไปกินข้าวเป็นหม้อต้มอะไรจำไม่ได้ละ นั่งรถไปตื่นก็ถึงโซรักซาน ลงมาเจอลมแรงมากๆ แต่ต้องเดินไปไหวพระอีกประมาณหลายร้อยเมตร คนอื่นๆก็ล้าถอยขึ้นรถไปเหลือแต่บ้านเรา เดินไปหลบลมไปตามตู้โทรศัพท์มั่ง ห้องน้ำมั่ง ไปจนถึงพระใหญ่ ไหว้พระสมใจ ถ่ายรูป ต้องบอกว่าเสียงลมสีกับใบสนดังมากๆยังกะอยู่ในน้ำตกไนแองการ่าเลยทีเดียว(ถึงไม่เคยไปก็พอประมาณได้) ห้วยน้ำดังบ้านเราชิดซ้ายไปเลย ขากลับไม่มีลม เดินสบายๆมาขึ้นรถ แล้วก็ไปนอนที่waterpia คราวนี้ห้องเหมือนเดิมต้องเอาที่นอนมาปูเอง แต่ว่าห้องใหญ่สะใจดี เลือกนอนกันตามสบาย ลมข้างนอกแรงมากลอดผ่านหน้าต่างที่เราพยายามปิดอยู่ยี่สิบรอบ ไปกินข้าวเป็นหม้อต้มทะเล กลับมาดูทีวีเกาหลีขำขำนอน

 

วันที่สี่ ตื่นมาเจอcsi miami วันนี้ไปกรุงโซลกัน นั่งรถไปหลับสองตื่น แวะถ่ายรูปข้างทางที่ยังมีหิมะให้เห็นอยู่เรื่อยๆ เที่ยงกินไก่ตุ๋นโสม เขาให้กินกันคนละตัวเลย แล้วก็ไปบลูเฮาส์ แวะไปผ่านๆ เป็นบ้านประธานาธิบดี ไปพระราชวังเคียงบ๊อกคุง อันนี้ก็สร้างใหม่เพราะของเก่าเจอญี่ปุ่นเผาไปแล้ว  เดินเรื่อยๆที่พระราชวัง เจอสระน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งชอบมากๆ แต่ไม่ค่อยอินคิดว่าถ้าไปที่ปักกิ่ง มันจะต้องสุดยอดแบบหาที่เปรียบไม่ได้แน่นอน  เสร็จก็ไปทำศูนย์โสม ไปดูเขาขายของก่อน (เป็นธรรมดาที่ต้องแวะร้านพวกเนี้ย ก็เคยไม่ชอบ แต่ดันไปเจอคนในพันทิบเขาไปเมืองจีนเแวะร้านหยก เขาถ่ายรูปออกมาได้น่าสนใจดี เราก็เลยถ่ายใหญ่ ปรากฎว่ามีป้ายห้ามถ่ายรูป ไอ้คิวแซวใหญ่เลย)  เสร็จก็ไปทำกิมจิ ยากโคตร แค่เอาพริกที่เขาให้มาทาแล้วก็ม้วนแบบว่า -_-" คิดได้ไงเนี้ย แล้วก็ใส่ชุดโบราณถ่ายรูปกันสนุกดี เด็กๆชอบ แล้วก็กินข้าวหมูย่าง ต่อด้วยตลาดอะไรนะจำไม่ได้ รีบไปซื้อของที่เจ้เฟียตฝากก่อนเลย ซื้อยากแฮะ เสร็จก็เข้าโรงแรมวันนี้หรูมากๆ มีเตียงด้วย ออกไปเดินดูcountdown แต่ห้างที่ไปปิดหมดแล้วไม่มีอะไร กลับมาcountdown ที่family mart ข้างโรงแรมแทน

 

วันที่ห้า กินอาหารเช้าอย่างหรู อร่อย ไปเข้าร้านขายจิวเวลลี่ก่อน แล้วก็ไปduty free วนหนึ่งรอบ แล้วก็กินข้าวหมดหม้อกะทะก็มากินอาหารจีนแทน แล้วก็ต่อด้วยตลาดดงเมียน เดินหากระเป๋าให้ฟูโกะ ได้มาหนึ่งเท่ห์มาก นั่งรถไปร้านขายของแถวสนามบิน เสร็จก็ไปสนามบิน เจอกันอีกกะ A330-300 ช้าไปสองชั่วโมง กลับมาถึงบ้านเที่ยงคืน

 

วันที่หก ตื่นไปทำงาน พร้อมกับข่าวเช้าที่ทำเอางงๆไปเล็กน้อย วิทยุเปิดเพลงแสงหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาก็ได้ฟังทุกวันเลย

 

นอกเรื่อง เรานั่งดูทีวีมากๆ ก็สงสัยว่าทำไมคนหนึ่งคนถึงมีเรื่องราวดีดี ความดี ให้นึกถึง เล่าถึงมากมายขนาดนี้ เสร็จก็คิดถึงตัวเอง แล้วเราละ เรามีอะไรดีดีให้คิดถึงบ้างมั้ยน้า